ناعم ( 1300 ) ابراهيم ناعم ، در سال 1300 هجرى شمسى در شهر رشت قدم به عرصهء وجود نهاد . پدرش احمد ناعم ، متخلص به صافى و معروف به مرشد احمد گيلانى صوفى صافى بود . ناعم تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش و تهران به پايان رسانيد و در آموزشگاه تخصصى قضايى ثبت به تحصيل ادامه داد و فارغ التحصيل شد ، آنگاه به استخدام ادارهء كل ثبت‌اسناد درآمد و سالها در آن سازمان به خدمت اشتغال ورزيد و سرانجام بازنشسته گرديد . ناعم از اينكه دربارهء شرح حال و زندگى خود چيزى بگويد دريغ مىورزيد و مىگويد : « اين چيزى است كه هميشه از آن گريزانم ، به‌هرحال آن موجود انسانى هستم كه در يك خانوادهء ايرانى كه بنا به ذوق عرفانى در پراكندگى و پريشانى و نواخوانى بوده‌اند پاى به عرصهء خاكدان گذاشتم ، سپس درس خواندم و كارى كردم و بىبهره و خاسر پاى از كارى كه جز بارى و ديوارى نبوده است بيرون كشيدم و آنچه خواستم بدان نرسيدم و پيدا بود كه در تمام عمر بيهوده به هر سوى دويدم و از اين شاخه بدان شاخه چون جوجه مرغ تازه‌پرگشوده پريدم و در عمر جز صحنه‌هاى دردآلود نديدم ، همين و همين . » ناعم شاعرى عارف‌پيشه است كه در شعر از توانايى و قريحهء روشن و تابناك و ذوق و طبعى سرشار و مهارت كافى در سرودن انواع شعر برخوردار است ، او با خويشتن خلوتى خوش دارد ، از هر جنجال و هياهو خواه سياسى ، خواه اجتماعى و خواه خصوصى به هر طريق و به هر شكل مىگريزد ، آرامش خود را در خلوت خويش مىداند ، شعر را بىهدف نمىسرايد ، هر شعرش شجره‌نامه‌اى دربر دارد ، بسيار مىسرايد اما شعرش عرفانى و هر شعر از نهان‌خانه‌اش تراوش مىكند و بر زبان جارى مىشود . خود در اين‌باره